Dag 12 - Bed & Breakfast

We beginnen deze ochtend weer met een heerlijk ontbijt van Angela. Ze is de enige gastvrouw die zo’n sjiek ontbijtje maakt voor ons de afgelopen weken. Warme chocolade croissants, croissants con crema, zelfgemaakte tulband, yoghurtjes en als kers op de taart een heerlijke grote kop cappuccino voor mij. Helaas geen eitje voor mijn eitjes-liefhebber, het blijft een zoet gebeuren, maar toch; Angela doet haar best en dat waarderen we. Samen zijn we er over eens dat ze iets heeft als een Italiaanse Olcay Gulsen. Een mode-poppetje met opgespoten lippen, goed figuur en erg verzorgd.
Behalve dus als ze ons ontbijt voorbereidt.
Zonder gene vliegt ze heen en weer op haar slofjes in haar kleurige flanellen pyjama met haar open badjas en een nonchalante knot op haar hoofd. Heel grappig. Ik hou er van als mensen een ware ik durven te laten zien.
We geven haar een hele goede beoordeling. Op Booking.com bedoel ik dan hè.

Nog even over de slaapplek die we gehad hebben afgelopen weken: De meeste waren inclusief ontbijt. Maar we hebben al meerdere B&B’s gehad waar al een paar kant-en-klare dingetjes klaarliggen bedoelt als ontbijt.
Zoals een paar supermarktcroissants, toastjes, cakejes, allemaal per stuk verpakt met mini jammetjes en pasta om erop te doen. Ja zo kan ik ook een B&B runnen denk ik dan.
Het voordeel van deze dingetjes zijn, dat als ze lekker zijn kan je ze meenemen voor onderweg of voor de volgende plek.
Vooral ík heb last van die verzameltic en dat komt vast door m’n backpackers achtergrond want.. je weet maar nooit waar je terechtkomt en wat je nodig moet hebben!

Anyway, we ploffen vandaag weer neer op ons bedje bij de Coco Beach Club en het is meteen duidelijk dat het zaterdag is want er zitten al aardig wat mensen. 

Met onze nieuwe waterschoentjes maken we de blits en lopen we eindelijk over de mooie rotsen. De zee is rustig en ik zie een enkeling snorkelen. Ik word erg jaloers en zou heel graag hier eens willen snorkelen. Maar ja, je weet van te voren niet hoe het weer is en om dan twee weken lang met je flippers en snorkelsetje door Italië te reizen is ook weer een beetje overdreven.

We doen er maar liefst 20 minuten over om ons één meter over de gladde rotsen te begeven naar een lager stukje om zo in het water te komen. Rosanne is bang voor de scherpe rotsen, ik ben bang voor het koude water. Rosanne gaat voorop en herinnert me aan de zee-egels die ze onder water ziet zitten. Geweldig. Niet dus. 
Ik ben er al eens eerder ingestapt. En dat deed behoorlijk pijn voor een aantal dagen en heb dagenlang nauwelijks kunnen lopen. Pas na een aantal weken waren de zwarte stukjes uit m’n voet. En daar heb ik nu dus echt geen zin in.

Rosanne gaat als eerst: plons! Ik zie aan haar hoofd dat het water erg koud is. Zo koud dat er geen geluid uit haar mond komt. Als ik vraag hoe het gaat zegt ze: ik….moet….. even… m’n… ademhaling….onder ….controle… krijgen…
Als een yoga lerares vertel ik haar om rustig in en uit te ademen.
Als de zee mij uit balans brengt wint mijn zee-egel-angst het van de koudwatervrees en ik gooi mezelf er in. Het is inderdaad erg koud. Ik moet zelf ook even goed doorademen. Het is zo koud dat mijn lijf zegt, zwemmen is geen optie, je moet hier uit. Nou zo koud dus. 
Maaaaar we liggen er in! In de Adriatische Zee!

Nu met de trappelende voetjes omhoog, want daar zitten de beschermde schoentjes, naar de rand van de rots toe en voorzichtig gaan staan. Met mijn slechte evenwicht wapper ik nog van links naar rechts om te blijven staan op de rotsen en we klimmen de het droge stuk op. Wat een overwinning weer.

Voldaan keren we terug naar onze bedjes. En kijken naar de mensen om ons heen.
Een jonge Italiaanse jongen loopt op z’n blote voeten over de rotsen, stapt het water in, zonder te wapperen met z’n armen, en duikt het water in. Hij zwemt een beetje heen en weer loopt er net zo makkelijk weer uit. Hoe dan? Rosanne vraagt mij op dat moment hetzelfde. Ik zeg d’r dat hij hier vast is geboren en daarom precies weet waar ie moet staan. Maar ondertussen kijk ik goed of ik een teken van zwakte kan vinden bij hem. Helaas. 

Het gaat harder waaien en de zon brandt behoorlijk. Zo erg dat ik m’n rug verbrandt. En als klap op de vuurpijl word ik ook nog gestoken door één of ander vliegend iets. Die te snel was waardoor ik hem niet kon zien maar wel zo vriendelijk was om z’n angel achter te laten in m’n onderarm. 
Ik ben heel Australië alleen door gegaan, het continent met de meest gevaarlijke dieren op de wereld, maar sinds ik met mijn vrouwlief op vakantie ga sta ik in een zee-egel, stap ik op een Duitse wesp en word ik ook nu weer gestoken door iets. Laten we maar zeggen dat ik nu eerder wordt afgeleid. 

De wind bij de Beach Bar gaat flink opsteken en we waaien bijna van onze prijzige bedjes. Tijd om te gaan.
De rest van de middag liggen we bij het zwembad van bij het luxe huis van Angela. Ook het tuin en het zwembad is top. Je krijgt een goede review Angela. Of had ik dat al gezegd?;-)

Buona sera💋